ගී පද
තුරු ඉහ මත්තේ පිපෙන මලක්
වසන්තයේ කිරි සිනා නගා
ගිම්හානේ අග අකාල හුළඟේ
ඉර ගල පාමුල මිලින වුනා...
පෙර සසරේ සුදු කලු මං සලකුණු
ලප සඳ සේ භව ගුවන අරා
රැල්ලක් නොනැගෙන ජීවිත දියඹත්
උදම් රලින් රලු වී නැගුණා...
එකිනෙක හඳුනන නොහඳුනනා බැමි
ඇතිවෙන නැතිවෙන හැඟුම් දරා
මග තොට හමුවන උස් මිටි කම් මැද
ජීවිතයේ ගඟ ගලා ගියා...