Lyrics
නුඹේ ලෙංගතුකමට
හිතින් මා පෙම් කල තරම්
නොකිව්වට මම කියයි නුඹ හට
වැව රවුමෙ රොබරෝසියන්
ගිහින් අහපං අහසින් සෙංකඩ
ප්රේමයේ පරිමාව දැන්
හෙලන වැහිකැට ගණිනු හැකිනම්
ආදරෙයි එපමණකි මං
රෑට තනියම නින්ද නැතුවම
ඉන්න මට හිතෙනා තරම්
යන්න උනහම ඉන්නෙ කොහොමද
නුඹට වැඩියෙන් හැඩුව මං
අඳුරු ලාගෙන වහිනකොට වැහි
හිත් ඉමට පාලුව අරන්
රැගෙන උණුහුම වරෙන් හනිකට
උඩුරාවණ මොන දුරද බං
නුවර අහසට නාඩා ඉන්නට
කියන් මල් පෙති පිපෙනකන්
පිපුනු රොබරෝසියන් මල් යට
නුඹ නැතත් හෙට යනවා මං
වසාගෙන නෙතු හෙමින් ගිලිහුනු
හුස්ම අග මතකය තියන්
පාලු සුසුමක සුවඳ අදටත්
හොයනවා සත්තකයි මං